All You need is love!

Modlitwa, post, jałmużna… Szczególnie mocno przypominamy sobie o nich w Wielkim Poście. To takie małe drogowskazy, które mają nam pomóc dojść w wielkanocny poranek do pustego grobu Pańskiego, żeby tam zaśpiewać „alleluja!”.

O co jednak tak naprawdę chodzi w tym wielkopostnym trio? Czy nagle mam odmawiać trzy różańce dziennie, co piątek jeść tylko chleb i pić wodę, a połowę pensji oddać na „Caritas”? Może i tak… Ale sens jest ukryty głębiej… Te trzy: modlitwę, post i jałmużnę łączy…. miłość.

Modlę się, by bardziej okazać swoją miłość do Boga.

Poszczę, bo z miłości chcę złączyć się z Chrystusem w kalwaryjskiej męce.

Oddaję swój czas, siebie, pieniądze, ponieważ chcę być wrażliwsza na drugiego, który jest obok mnie. Chcę go mocniej kochać.

Nie zapędźmy się w tym wszystkim.  W Wielkim Poście nie chodzi o rozdzieranie szat i przybieranie posępnej miny. Mamy po prostu mocniej kochać. Gdy kochamy nasze oczy są jaśniejsze, radośniejsze. Łatwiej wtedy będzie dostrzec zmartwychwstałego Jezusa. 

Nie psiocz na swój krzyż...

Smuci nas, gdy coś nie idzie zgodnie z planem. Złościmy się, kiedy kolejny raz coś się nam nie udaje. Irytują nas nasze słabości. Tracimy siły do trudnych relacji z bliskimi. 

Nie lubimy nieść swoich krzyży... 

Często protestujemy. Uciekamy i szukamy łatwiejszej drogi.

Stop! 

A gdyby spojrzeć na to z drugiej strony? Gdyby w tym wszystkim, co trudne zauważyć wielką łaskę od Boga? Okazuje się, że oto to, z czym nie dajemy sobie rady, uświęca nas. Pokorniejmy się. Schylamy się niżej. Szukamy Bożej pomocy. 

Nie psioczmy na nasze krzyże, szczególnie te codzienne. Może to właśnie trudy ich dźwigania będą naszą jedyną przepustką do nieba?

Ucałujmy krzyż. 

On uświęca. 

PrzeźroCZYSTY

A propos śnieżycy w Rzymie, przypomniała mi się ostatnia niezwykła podróż na Watykan :) 

Wielkie wrażenie zrobiła na mnie Bazylika świętego Piotra. Szczególnie "Oko Kościoła", czyli witraż Berniniego przedstawiający Ducha Świętego. Promienie słońca uwypuklały jego piękno. Wlewały do bazyliki przyjemną, bursztynową poświatę, które nadawała wnętrzu wyjątkowego ciepła. Bez światła jednak stawał się on mało widoczny. Tracił swój urok, gubił swoje przeznaczenie.

Uwielbiam witraże. Wyjątkowo adekwatne wydaje mi się porównanie naszego życia to takiego dzieła sztuki autorstwa Pana Boga. Składa się ono z setek małych kolorowych szkiełek. Niektóre są jaśniejsze, to te radosne i przepełnione nadzieją chwile w naszym życiu. Są też i kawałki w ciemniejszych barwach. To okresy trudne i ciężkie. Momenty w których pojawiło się cierpienie, bunt czy niezrozumienie. Gdy wszystko to ułoży się w zgrabną kompozycję, gdy spojrzymy na nasz witraż z odpowiedniej perspektywy, zauważymy jak jest niesamowicie piękny. By w pełni zachwycał będzie brakowało tylko jednego – światła słońca. Potrzeba nam „Prawdziwej światłości”- Jezusa. Jego światło uwypukla niezwykłość dzieła, jakim jest nasze własne życie. Sakramenty święte, modlitwa, kontakt ze Słowem Bożym, ciągłe wzywanie Ducha Świętego, przyjaźń ze świętymi to te szczelinki, które pozwalają rzucić światło na nasze życie, nadają przeźroczystości. Pomagają skupić wzrok na tym, KTO jest naprawdę ważny. 

„Modlę się Panie żebym nie zasłaniał

był byle jaki ale przezroczysty

żebyś widział przeze mnie [...]” 

ks. Jan Twardowski

Myślisz, że jesteś przeźroczysty?

Którędy droga?

Masz świadomość, że dziennie podejmujemy nawet kilkadziesiąt przeróżnych decyzji!? A przecież niektóre wcale nie są łatwe. Dotyczą naszej przyszłości - powołania, pracy, studiów... Potrzeba tu wiele mądrości i rozwagi. Jako chrześcijanie jesteśmy też wezwani do tego, by we wszystkim szukać woli Pana Boga.  Choć to trudne, jest to wyzwanie, które naprawdę warto  (i trzeba!) podjąć! Kiedy powoli pragnienia Boga wobec Ciebie będą stawały się i Twoimi poczujesz jak jest to fascynujące! Rozpocznie się wtedy miłosne patrzenie w jednym kierunku. Musimy się więc cierpliwie uczyć rozeznawania...

Wiem. Wiem, jak ciężko jest nieraz rozeznać sprawę i podjąć dobrą decyzję. Z pomocą przyszedł dziś św. Ignacy!

"Święty Ignacy zachęca, aby wyobrazić sobie, że w sprawie, którą rozeznajemy, udzielamy rady najlepszemu przyjacielowi. Co byśmy mu poradzili? Można też wyobrazić sobie, że leżymy na łożu śmierci i w myślach ponownie przyglądamy się własnemu życiu. Jakie życiowe wybory chcielibyśmy wspominać w takiej chwili? Należy mieć nadzieję, że byłyby to wybory pełne miłości, wiary i nadziei."

Richard Leonard SJ

Gdzie ten cud?!

Jakiś czas temu poznałam osobę mieszkającą w Sokółce na Podlasiu. Kiedy usłyszałam skąd pochodzi na myśl natychmiast przyszedł mi artykuł, który niedawno przeczytałam. 

Trzy lata temu miał tam miejsce cud eucharystyczny. Na jednym z komunikantów już po przeistoczeniu pojawiła się kropla krwi. Komunikant poddano specjalistycznym badaniom. Specjaliści patomorfolodzy z Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku uznali, że materiał jest cząstką mięśnia sercowego w agonii.

Zaaferowana więc, nie myśląc nic, od razu zapytałam: A widziałaś ten cud?!

Ona uśmiechnęła się, popatrzyła na mnie i z wielkim spokojem powiedziała: "Oczywiście! Widzę go codziennie na każdym ołtarzu!"

Zrobiło mi się głupio... 

Szukamy "duchowych  fajerwerk", a Ty, Jezu jesteś tak blisko. 

Najświętsza sekunda

"Eucharystia musi być centrum Twojego życia!" usłyszałam kilka lat temu podczas szkolnych rekolekcji. Nie zrozumiałam tego do końca, ale uznałam, że pewnie tak musi być. Jakiś czas po tym dostałam od jednego z księży maleńką książeczkę o Eucharystii. O ciele i krwi Pana. "Jak podrośniesz do zrozumiesz!" Trochę się wtedy oburzyłam... No, jak to!?

Od tamtej pory trochę spokorniałam. Znam już masę teologicznych definicji, co wcale nie oznacza, że wszystko rozumiem. Rozumiem bardzo mało. Co wiem? Wiem już, że to prawda. Eucharystia musi być w centrum, ponieważ jest źródłem siły! Jest jak kostka gorzkiej czekolady w czasie sesji... :) Jak filiżanka kawy po nieprzespanej nocy. Jest jak uśmiech Przyjaciela, który pomaga w trudnej chwili. A sam moment przyjęcia ciała Chrystusa? Jest najświętszą sekundą każdego dnia... Nie ma piękniejszej. Co jeszcze wiem? Chyba tylko tyle, że Jezus o stokroć bardziej chciałby być w kochającym ludzkim sercu, niż w złotej puszcze w tabernakulum. Zrobisz coś z tym? 

Archanioł Gabriel jest dżentelmenem...

Czytania na czas Adwentu są przepiękne! W tym roku szczególnie polubiłam początek Ewangelii według świętego Łukasza. Wyjątkowo ten pierwszy "anielski" rozdział.

Archanioł Gabriel dostaje misję. Trzeba przyznać, że jego praca jest iście pasjonująca i ciekawa! Przekazuje ludziom jak wielkie marzenia ma wobec nich sam Bóg! Najpierw wyrusza do Zachariasza, starszego i poczciwego żydowskiego kapłana, męża Elżbiety. Anielski posłaniec ukazuje się mu w świątyni. Gdy ten składa ofiarę w Przybytku Pańskim, Gabriel po cichu staje po prawej stronie ołtarza. Kiedy Zachariasz lekko się wystrasza Anioł uspokaja go i opowiada jak bardzo Pan Bóg chce zrealizować pragnienia, jego i jego żony! "Twoja Elżbieta urodzi Ci syna, którem nadasz imię Jan." Co za radość!

Odwiedza też Maryję, młodziutką i pobożną Nazaretankę poślubioną Józefowi. Tutaj muszę stwierdzić, że Archanioł Gabriel jest dżentelmenem! "Bądź pozdrowiona, łaski pełna! Pan z Tobą!"- zjawiając się u Maryi sam najpierw chce Ją mile przywitać. Musiała być faktycznie urocza... :) "Znalazłaś łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego." Przedstawia Maryi wspaniały, aczkolwiek trudny do pojęcia Boży plan na Jej życie. Ma zostać Matką Boga!

Spójrz na te dwie adwentowe postacie - Maryję i Zachariasza. To, czego Bóg dokonał w ich życiu jest niesamowite! Pan Bóg nie umie mało dawać, to tylko człowiek tak mało chce pragnąć. On jest Bogiem cudów, poza tym lubi niespodzanki! :)Pozwól by dokonywał cudów również w Twoim życiu. "Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego." Potrzebna jest tylko Twoja wiara i otwarte, gotowe do współpracy z Nim serce - "Oto ja, Służebnica Pańska...". 

Zbliżające się święta Bożego Narodzenia też mogą być CUDowne.... Życzę Ci tego z całego serca :)